Το πρόβλημα δεν είναι το σύστημα, είναι το «σύστημα»

Ο Παναθηναϊκός έκανε μια ακόμα γκέλα, φέρνοντας 1-1 με την Λάρισα, σε έναν αγώνα που συνοδεύτηκε από μια ακόμα άσχημη αγωνιστικά εικόνα.

Η κριτική μάλιστα, στράφηκε κατά πολλών, αλλού δίκαια κι αλλού άδικα. Ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί είπαν «Που πάμε ρε παιδιά, με τη Λάρισα παίζουμε, και βάζουμε τρεις στόπερ πίσω;». Εν τω μεταξύ, έχουμε δει πολλούς προπονητές παγκόσμιας κλάσης και σε μεγάλες ομάδες, να παίζουν με τριάδα πίσω και να βγάζουν μάτια. Από τον Γκασπερίνι στην Αταλάντα, ως τον Γκουαρντιόλα στην Μάντσεστερ Σίτυ και τον Κόντε, όπου κι αν έχει παίξει. 

Το πρόβλημα επομένως, δεν μπορεί να είναι η διάταξη της ομάδας. Η διάταξη, το πως εμφανίζεται στα «χαρτιά» η ομάδα, πολλές φορές είναι ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ. Η κάθε ομάδα προσαρμόζεται κι ανάλογα σε φάση άμυνας ή επίθεσης τοποθετεί παραπάνω παίκτες μπροστά ή πίσω, ή στα πλάγια ή στο κέντρο. Έχουμε δει σε διατάξεις πολλούς συνδυασμούς, με πλάγια μπακ ή χαφ να κάνουν overlap, underlap, τους στόπερ να ανεβαίνουν σαν μπακ ή και να κάνουν overlap, τους εσωτερικούς μέσους είτε να δίνουν πλάτος είτε βάθος. Γενικά, πάρα πολλούς συνδυασμούς. Σημασία δεν έχει το σύστημα της ομάδας, αλλά η εφαρμογή και φυσικά οι παίκτες που το υποστηρίζουν.

Επομένως, δε γνωρίζω κατά πόσο μπορεί ο Μπενίτεθ να έχει ευθύνη ως προς την επιλογή του συστήματος. Σίγουρα έχει θέμα στην επιλογή των προσώπων, τα οποία φυσικά δεν αποτελούν καν δικές του επιλογές. Απ' τους 9 που ήρθαν τον Ιανουάριο, ζήτημα οι 7 να επιλέχθηκαν απ' τον Ισπανό. Το ίδιο κι όσοι προηγουμένως έφυγαν. Φυσικά, η ευθύνη του Ισπανού προπονητή έγκειται στο ότι ακόμα δεν έχει βρει έναν τρόπο παιχνιδιού αποδοτικό για την «πρώτη ύλη» που διαθέτει.

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, που δε γνωρίζω αν είναι των παικτών-επιλογών που έχουν γίνει ή των αλλαγών στο τεχνικό επιτελείο, είναι το κομμάτι των τραυματισμών. Τη στιγμή που γράφεται το άρθρο αυτό, εκτός με τραυματισμούς βρίσκονται οι Ντέσερς, Πελίστρι, Τζούρισιτς, Σισοκό, Τσιριβέγια, Κώτσιρας, Κυριακόπουλος και Ίνγκασον! Και συνυπολογίστε την μακρά απουσία το Σάντσες, έχουμε κοντά μια ντουζίνα παίκτες τραυματίες. Στις περιπτώσεις ειδικά των Ντέσερς, Πελίστρι, Τσιριβέγια, μιλάμε για παίκτες που δύσκολα έχαναν παιχνίδια. Δείγμα του ότι το θέμα βρίσκεται στο Κορωπί.

Τέλος, δε μπορούμε παρά να σταθούμε σε κάποιες επιλογές παικτών, που ήδη εντός γηπέδου δε βγήκαν. Απ' τους ασταθείς Λαφόν και Τουμπά, ως τον ακριβό-άνευρο Καλάμπρια, μέχρι τον Πάντοβιτς, όλοι οι παίκτες έχουν τις δικές τους ευθύνες. Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός. Η καριέρα τους κρατά καμιά 15αριά χρόνια. Αν, ερχόμενοι στον Παναθηναϊκό, είναι χάλια μαύρα, πως θα εξασφαλίσουν το επόμενό τους συμβόλαιο, ή κάποιο ακριβότερο συμβόλαιο, σε καλύτερη ομάδα, πρωτάθλημα, κλπ κλπ; Γιατί με την εικόνα όλων εντός γηπέδου, θα πρέπει το επιτελείο να κάνει «παπάδες» για να πουλήσει παίκτες. Ήδη δηλαδή, τον Ιανουάριο οι αποχωρήσεις Τετέ, Ντραγκόφσκι, Μαντσίνι και Μαξ, ήταν μεγάλη υπόθεση.

Συμπερασματικά, ο οργανισμός του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού έχει πάρα πολλά προβλήματα, τα οποία φαίνονται σε πολλά κομμάτια. Το πρόβλημα όμως δεν είναι το αν θα παίξει ο Παναθηναϊκός με 2,3 ή 5 στόπερ, το αν θα παίξει με τρεις χαφ ή δυο. Το πρόβλημα είναι το σύστημα και ο τρόπος οργάνωσης της ομάδας, που δεν «πατά» σε σταθερές βάσεις. Κι αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στους πάντες. Σε παίκτες, προπονητή, τεχνικό επιτελείο. Και στο τέλος της ημέρας, φέρνει και τα αρνητικά αποτελέσματα.

Επομένως, προτού κράξουμε (αλλού δίκαια, αλλού όχι), ας αναρωτηθούμε τους πραγματικούς υπαίτιους των προβλημάτων που υπάρχουν. Όταν αλλάζουν, σε τελική ανάλυση, τόσα πρόσωπα σε τόσες θέσεις, και αποτυγχάνουν, ποιος φταίει; Αν ο προϊστάμενός σου κάθε έξι μήνες αλλάζει υφισταμένους κι αποτυγχάνει, ποιος φταίει;