Ο «ξαφνικά» κακός Γιοβάνοβιτς και η λανθασμένη νοοτροπία

Η Εθνική Ελλάδος ηττήθηκε εντός έδρας από τη Δανία με το βαρύ 0-3 και η κουβέντα στα social media «άνοιξε», με ξαφνικό φταίχτη της κακής εικόνας τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Η ομάδα της χώρας μας πράγματι δεν παρουσίασε και το καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο κόντρα στους Δανούς, πραγματοποιώντας τη χειρότερη εμφάνιση επί ημερών Ιβάν Γιοβάνοβιτς, και δίκαια ηττήθηκε. Τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα όμως, όσο και μετά τη λήξη, ξεκίνησε μια κουβέντα, η οποία έβγαζε το Σέρβο τεχνικό «μιζαδόρο», «άδικο» και «ύπνο».

Μιζαδόρο, γιατί ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς λόγω της προηγούμενης παρουσίας του στον Παναθηναϊκό, προωθεί μόνο δικά του παιδιά. Εγώ είδα πάντως, τους νυν παίκτες της ομάδας του «Τριφυλλιού» και τους έχοντες παρελθόν, στον πάγκο, πλην Βαγιαννίδη και Κουρμπέλη. Ο πρώτος, νομοτελειακά προτιμήθηκε αντί του Ρότα, που έχει κάνει κακό ξεκίνημα στη σεζόν. Ο δεύτερος αντικαταστάθηκε στο 60κάτι. Θα μπορούσε να έχει μπει στη θέση του ο Μουζακίτης; Φυσικά. Το ότι δεν μπήκε όμως, δε σημαίνει πως δεν υπολογίζεται. Σχεδόν ένα χρόνο πριν δηλαδή, στα 17 του, ο Γιοβάνοβιτς τον έχρισε διεθνή για να μην τον υπολογίζει;

Και φυσικά εκτός αυτού, είχαμε και το άλλο μαγικό. «Γιατί έπαιξαν ο Κουλιεράκης με τον Μαυροπάνο, κι όχι ο Ρέτσος». Τελευταία φορά που κοίταξα, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς «έχρισε» τους δυο πρώτους ως το βασικό δίδυμο των στόπερ. Και στα παιχνίδια που είχαν ήδη παίξει, ήταν σα δίδυμο μια χαρά. Γιατί ξαφνικά ένας προπονητής να σπάσει το δίδυμο των στόπερ του; Και δεν λέω πως ο Ρέτσος δεν αξίζει δεκάρα τσακιστή, όπως υποστήριζαν όλοι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού επί χρόνια. Αλλά αυτή είναι η ιεραρχία τώρα, τι να κάνουμε. Κι οι άλλοι δυο, παίζουν στα κορυφαία πρωταθλήματα του εξωτερικού, μαζεύοντας πολλαπλάσιες εμπειρίες σε σχέση με τον Ρέτσο.

Τα άδικος και ύπνος, ήταν φυσικά και για τη θέση «6», αλλά και για την επίθεση. Κι άντε, πες αντί του Κουρμπέλη έπαιζε ο Μουζακίτης. Πως θα «μάτσαρε» τα, βάση σωματικών προσόντων, γομάρια που είχε η Δανία στο κέντρο; Γιατί μη ξεχνάμε πως βρισκόταν κι η Δανία στο γήπεδο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ή άντε, να μην έπαιζε βασικός ο πιο «άγουρος» Καρέτσας. Αν έπαιζε ο Μασούρας, πάλι θα τον βρίζατε. Αν τοποθετούταν ο Μάνταλος στο κέντρο, πάλι θα γκρινιάζατε, το ίδιο και για τον Μπακασέτα. Δε σας πιάνει κανείς από πουθενά!

Στην τελική, δεν έχει ο άνθρωπος και καμία απίστευτη «δεξαμενή» παικτών. Πολύ μετρημένα είναι τα πράγματα και πολλοί παίκτες είναι συγκεκριμένων δυνατοτήτων. Λέτε να μας κρύβουν τον επόμενο Μπουσκέτς στο «6», τον επόμενο Μόντριτς στο «10» κι εμείς οι αδαείς να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι; Αντιληφθείτε λίγο πως το πρόβλημα είναι αλλού.

Το πρόβλημα τη δεδομένη χρονική στιγμή, έχει να κάνει με τη νοοτροπία των παικτών αλλά και των συλλόγων. Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα που ποδοσφαιρικά έχει πολύ περιορισμένες δυνατότητες, τα καλύτερά της «παράγωγα» για να κάνουν καλύτερη καριέρα αλλά και να συμβάλλουν τα μέγιστα στην Εθνική ομάδα, πρέπει να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Για να πούμε και τα πράγματα όπως είναι, ας μιλήσουμε με περιπτώσεις.

Ο Παυλίδης όλη του την καριέρα την έχει κάνει στο εξωτερικό, θεωρείτε όμως βλέποντας το πως παίζει ότι δεν θα καιγόταν στην Ελλάδα; Ο Τσιμίκας, ακόμα κι αν δεν ήταν βασικός στη Λίβερπουλ, δεν μονιμοποιήθηκε στο να παίζει πάντοτε σε υψηλά στάνταρ; Ο Τζόλης απ' το εξωτερικό δεν εξελίχθηκε; Ε συγκρίνετε αυτά τα λίγα παραδείγματα με τους Βαγιαννίδη-Ιωαννίδη (που τώρα έφυγαν), με τον Κωνσταντέλια και με τον Ζαφείρη (που αντί να μείνει εκτός Ελλάδος, έρχεται στα 22 του). Συγκρίνονται σε νοοτροπία, σε τρόπο παιχνιδιού και αντίληψη;

Ακόμα και μια άτυπη σύγκριση, ή μάλλον υπενθύμιση, της Εθνικής του 2004 θα μας δώσει την απαραίτητη υπενθύμιση. Κι ενώ τότε το ελληνικό ποδόσφαιρο έφτασε να βγάλει και 3 ομάδες στους ομίλους του UEFA Champions League, η πλειοψηφία των βασικών είχαν ήδη σημαντικές εμπειρίες εξωτερικού. Ο Δέλλας σε Ρόμα και Περούτζια, ο Ζαγοράκης σε Λέστερ, ο Γιαννακόπουλος στη Μπόλτον, ο Χαριστέας στη Βέρντερ. Κι άλλοι που δεν είχαν πάει Ευρώπη, πήγαν μετά. Απλώς τότε, το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν υψηλότερο, και οι διαφορές κάπου κάπου δεν έκαναν τόσο το «μπαμ».

Επομένως, όχι δεν είναι κακός ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ίσα ίσα, είναι μια πολύ εκλεκτή επιλογή για τον πάγκο της ομάδας, που όμοιά της δύσκολα ξαναβρίσκεις. Αν θέλει κάτι να περάσει πραγματικά, αυτό πρέπει να είναι η σωστή νοοτροπία. Συγνώμη κιόλας αλλά για να πετύχεις την εκτόξευση της Εθνικής, δεν θα τα καταφέρεις με παίκτες που έχουν μονιμοποιηθεί στον Ολυμπιακό, στον Παναθηναϊκό, στην ΑΕΚ και στον ΠΑΟΚ. Όχι πως δε μπορούν εκεί να βρίσκονται καλοί παίκτες, για σύλλογο και εθνική, όμως πως να το κάνουμε, έχουν αλλάξει οι εποχές.

Όσο και να μη μας αρέσει, αυτή είναι η πραγματικότητα. Καθαρά από επαγγελματικής απόψεως να το δούμε κιόλας, αλλιώς θα εξελιχθεί ο Ιωαννίδης, ο Κωνσταντέλιας, ο Βαγιαννίδης, ο Ρέτσος κ.ο.κ. στο πρωτάθλημα της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας και του Βελγίου, σε σχέση με τη μόνιμη συμμετοχή τους στο «φτωχό» ελληνικό. 

Υ.Γ. Οι Δανοί, που δεν είναι και καμία ομάδα «υπερμεγαθήριο» τύπου Αγγλία, Γαλλία, Ισπανία, Γερμανία, και δεν έχει και κάνα απίστευτο πρωτάθλημα υψηλοτάτων προδιαγραφών, δεν έχει κανέναν διεθνή της παίκτη στο εγχώριο πρωτάθλημα της χώρας. Όλοι βρίσκονται Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία. Αυτό θα έπρεπε να μας προβληματίσει!