Οι «άτοπες» συγκρίσεις Εθνικής Ελλάδος - Παναθηναϊκού

Με αφορμή μια ακόμα πειστική εμφάνιση της Εθνικής Ελλάδος, που κέρδισε με 5-1 τη Λευκορωσία, ήρθε στην επιφάνεια μια ακόμα κουβέντα, για το πόσο μεγάλο λάθος έκανε ο Παναθηναϊκός που έδιωξε τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. 

Η όλη κουβέντα βέβαια, δεν ξεκίνησε τώρα, παρά εδώ και μήνες, ειδικά απ' όταν ο Γιοβάνοβιτς έκανε και το σπουδαίο «διπλό» στην Αγγλία. Η σύγκρισή αυτή όμως, ενός συλλόγου με μια εθνική ομάδα, κάθε άλλο παρά σωστή είναι. Είναι σα να συγκρίνεις ντομάτες με μπανάνες. Και τα δυο τα τρώμε, και τα δυο είναι φρούτα. Όμως δε βάζεις μπάνανα στη σαλάτα, ούτε θα φας μια σκέτη ντομάτα για σνακ.

Να το δούμε και λίγο πιο αναλυτικά. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πράγματι συνδέθηκε με έναν εξαιρετικό Παναθηναϊκό υπό την καθοδήγησή του, παίρνοντας το 110% από κάθε παίκτη του. Γιατί, για να λέμε και αλήθειες, ρίξτε μια ματιά για το που είναι όλοι οι βασικοί επί Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό, τώρα. Εκτός του Βαγιαννίδη και του Ιωαννίδη, φυσικά.

Πως μπορείς να κάνεις λοιπόν ένα σύνολο από, σίγουρα όχι τους καλύτερους παίκτες στο πρωτάθλημα, να αποδίδουν σαν να είναι οι καλύτεροι; Είτε θα βγάλεις ένα φοβερό αγωνιστικό πλάνο, που θα ακολουθούν πιστά και θα βγάζει το 100% των δυνατοτήτων του καθενός, είτε θα δώσεις τεράστια σημασία στο να δώσεις στην ομάδα την πρέπουσα αυτοπεποίθηση. Στους «Πράσινους», ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έκανε και τα δυο, με έμφαση κυρίως στο 2ο. Κι είχε σαφώς αποτελέσματα. Όμως, το γεγονός πως όλη η ομάδα βρέθηκε με κορονοϊό πριν τον κρισιμότερο αγώνα της σεζόν, όπως είναι λογικό, «άδειασε» κάθε ψυχολογία. Είτε το ματς γινόταν άμεσα, είτε μετά από 15 μέρες.

Έπειτα, ήρθε η επόμενη σεζόν. Ο Παναθηναϊκός στα πλαίσια αυτής θα έπρεπε και να βρει τη χαμένη του ψυχολογία, αλλά και να βελτιωθεί. Μιας και όσο να 'ναι, κάποια στιγμή ακόμα κι οι καλύτερες ομάδες γίνονται αντιμετωπίσιμες. Όμως, η επιθυμητή βελτίωση δεν ήρθε, κι ειδικά εφόσον η ομάδα πια δεν είχε να αντιμετωπίσει αντιπάλους μονάχα εντός των συνόρων, αλλά και εκτός αυτών. Εκεί κάπου η μπάλα χάθηκε και ο οργανισμός του Παναθηναϊκού, σκεπτόμενος καθαρά ως ΠΑΕ, σου λέει θα κάνουμε ένα «ηλεκτροσόκ» και θα φέρουμε κάποιον άλλον. Τα αποτελέσματα έπειτα δεν ήταν τα επιθυμητά προφανώς, και μετά Χριστόν προφήτες γινόμαστε όλοι, οπότε δε ξέρουμε με σιγουριά πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα ακόμα κι αν παρέμενε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Για να ρίξουμε και μια ματιά στο που πέτυχε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς λοιπόν, πλην των δυο πρώτων σεζόν του στον Παναθηναϊκό, θα πάμε στη γειτονική Κύπρο. Εκεί, με τον ΑΠΟΕΛ, ο Σέρβος έκανε πράγματα και θαύματα, με αποκορύφωμα φυσικά την κορυφαία σεζόν της ομάδας στο Champions League. Πάλι, χωρίς φανταστικούς παίκτες, χωρίς τις καλύτερες τακτικές. Και μάλιστα σε μια χώρα με ένα πρωτάθλημα χαμηλότερης δυναμικής από το δικό μας. 

Πατώντας το κουμπί του fast forward, ερχόμαστε στο σήμερα. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, έχει μια πάρα πολύ γεμάτη «φουρνιά» παικτών στην Εθνική Ελλάδος, με ένα κράμα εμπειρίας, δίψας για συμμετοχή σε μεγάλες διοργανώσεις αλλά και ταλέντο. Τι νομίζετε ότι μπορεί να κάνει ένας προπονητής εθνικής ομάδας, μια φορά ανά δυο μήνες που έχει τους παίκτες του; Να τους μάθει κάποια τακτική; Να τους δείξει συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού; Ίσα ίσα στο καθαρά τακτικό κομμάτι, δυο πράγματα προλαβαίνουν να δουλέψουν.

Αυτό που έχει όμως πολύ μεγαλύτερη σημασία, όταν είσαι προπονητής μιας εθνικής ομάδας, είναι να αντιλαμβάνεσαι την ψυχολογία όλων και να χτίσεις ως προς αυτήν. Το ίδιο έκανε κι ο Ρεχάγκελ, δίχως την ίδια ταλαντούχα φουρνιά, το ίδιο και ο Σάντος. Δεν είχαν τους καλύτερους παίκτες, ούτε την πιο «άπιαστη» ενδεκάδα. Είχαν όμως ένα σύνολο με κορυφαία ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. 

Κι αν θεωρείτε πως εγώ λέω μπαρούφες, μην το πάτε μακριά. Ρίξτε μια ματιά σε συνεντεύξεις παικτών, και ρωτήστε πως πείστηκαν ο Χρήστος Ζαφείρης και ο Κωνσταντίνος Καρέτσας, να μην αντιπροσωπεύσουν τη Νορβηγία και το Βέλγιο αντιστοίχως. Δεν πείστηκαν επειδή το αγωνιστικό πλάνο της Εθνικής θα εκμεταλλευόταν πλήρως τα αγωνιστικά τους πλεονεκτήματα, οδηγώντας έτσι σε πολύ καλύτερα σκαλοπάτια για τη συνέχεια της καριέρας τους. 

Και το κυριότερο; Μα φυσικά το γεγονός πως ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, είναι απόλυτος γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας. Ξέρει τι ακούει ο Έλληνας ποδοσφαιριστής, από που θα το ακούσει. Ξέρει την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα ποδοσφαιριστή, με τον οποίο έχει βρεθεί στα αποδυτήρια και ως παίκτης αλλά και ως προπονητής, από τη Δ' Εθνική ως τη Super League. Πως να μη γνωρίζει να διαχειριστεί και την Εθνική μας ομάδα; Κι αυτό κι αν είναι ένα χαρακτηριστικό που δύσκολα πετυχαίνει κανείς σε προπονητή, γιατί πόσοι ξένοι ή Έλληνες, κορυφαίου επιπέδου, κατανοούν την ελληνική πραγματικότητα; Ακόμα και τον Ρεχάγκελ, στην αρχή τον είχαν για φευγάτο. Ο Σάντος δε, κακήν κακώς είχε εκδιωχθεί απ' τον Παναθηναϊκό.

Επομένως, δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να συγκρίνεται η μέχρι στιγμής επιτυχία του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στην Εθνική με τα πεπραγμένα του στον Παναθηναϊκό. Άλλες συνθήκες, άλλες ομάδες, άλλες καταστάσεις. Σίγουρα, οι συνθήκες της Εθνικής Ελλάδος του ταιριάζουν πολύ περισσότερο, όντας εξαιρετικός manager. Τουλάχιστον, ελπίζουμε σε μια αποτυχία, να μην αποδομηθεί ξανά ως άνθρωπος από τα μη εξαιρετέα μέσα της χώρας μας. Άλλωστε, έχει προσφέρει αρκετά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.