Το μετάλλιο ήρθε, να δούμε και το μέλλον

Η Εθνική Ελλάδος κατάφερε μετά από πολλά χρόνια να κατακτήσει μετάλλιο, σε μια μεγάλη επιτυχία για το μπάσκετ της χώρας μας. 

Η «Επίσημη Αγαπημένη», με τον Βασίλη Σπανούλη στο «τιμόνι», κατάφερε να φέρει ένα μετάλλιο μετά από 16 χρόνια. Η επιτυχία της ομάδας της χώρας μας εννοείται πως είναι μεγάλη, ανεξάρτητα απ' το χρώμα του μεταλλίου, και εννοείται πως κάθε επιτυχία, μετάλλιο, νίκη, πρέπει να πανηγυρίζεται αναλόγως. Ωστόσο, θα πρέπει να μην μείνουμε στα πανηγύρια!

Η Εθνική μας ομάδα, έφτασε ως το σημείο που έφτασε, μετά από μια χρονιά με πολλά θέματα. Δεν απέχουν πολύ άλλωστε τα διαιτητικά παράπονα που υπήρχαν ανάμεσα στους δυο «αιωνίους», δίνοντας μεγαλύτερη ώθηση στην κόντρα τους. Ούτε απέχουν πολύ τα «όχι» ορισμένων παικτών, λόγω διαφωνιών με τον προπονητή ή και τον ίδιο τον πρόεδρο της ΕΟΚ. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το ότι η ομάδα έχει περιορισμούς στις δυνατότητές της, σήκωσαν πριν καλά καλά προχωρήσουν τα παιχνίδια, μεγάλη αμφισβήτηση.

Οι Έλληνες διεθνείς, κατάφεραν με την εικόνα τους εντός γηπέδου να διαλύσουν αυτήν την αμφισβήτηση. Κι είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Παίκτες και του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, παρουσιάστηκαν ως όφειλαν. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Ο Βασίλης Σπανούλης, ως προπονητής, έδωσε στον καθένα έναν ρόλο, που εκ του αποτελέσματος ήταν επιτυχημένος.

Όμως, οφείλουμε να κοιτάξουμε και τη συνέχεια. Πήραμε ένα μετάλλιο και μπράβο μας. Πρέπει να δούμε τι συμβαίνει όμως και πιο πέρα απ' αυτό. Και τι συμβαίνει πραγματικά; Αρχικά, δυο παίκτες-κλειδιά, ο Σλούκας και ο Παπανικολάου, είναι ήδη 35 ετών. Με ό,τι αυτό αφορά την αγωνιστική τους κατάσταση. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, τον Δεκέμβριο κλείνει τα 31 του χρόνια. Άλλος σταρ, έστω και του μισού διαμετρήματος του Γιάννη, δεν υπάρχει. Και το μισό δυναμικό της ομάδας, έχει περιορισμένο ρόλο, στις ελληνικές ομάδες που τους πληρώνουν «αδρά» λόγω εθνικότητας. 

Το μεγαλύτερο κέρδος, σε κάθε επιτυχία που αφορά ένα σύνολο, εν προκειμένη το ελληνικό μπάσκετ, πρέπει να αφορά και το σύνολο. Και κερδίζεις χτίζοντας το μέλλον. Κι όχι, δεν τρέφουμε αυταπάτες για γηπεδάκι σε κάθε δεύτερη γειτονιά, όπως είχε συμβεί στον θρίαμβο του 1987. Πρέπει όμως, να προετοιμάσουμε κάθε νέο παίκτη που έρχεται, μιας κι η κάθε γενιά Ελλήνων παικτών έρχεται φτωχότερη σε ταλέντο. 

Τόσα παιδιά αγωνίζονται στα κολλέγια της Αμερικής, λόγω και των υψηλών συμβολαίων που προσφέρονται. Αβδάλας, Ζούγρης, Λιοτόπουλος είναι μονάχα κάποιοι εξ αυτών. Τι οφείλει να κάνει το ελληνικό μπάσκετ γι' αυτά τα παιδιά; Πρώτον, να τα βοηθά να γίνουν καλύτεροι αθλητές και άνθρωποι. Και τα δυο θα τα καταφέρουν, δυστυχώς ή ευτυχώς, μακριά απ' την ελληνική πραγματικότητα. Δεύτερον, να τους εξασφαλίσουν τις συνθήκες υπό τις οποίες θα δουλέψουν για να πάρουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Που αυτές οι συνθήκες, δυστυχώς ή ευτυχώς, υπάρχουν εκτός Ευρώπης.

Τρίτον, να δουλέψουν όλοι μαζί για το καλό του ελληνικού μπάσκετ. Όπως είπαμε ήδη, πολλοί παίκτες βρίσκονται λίγο πριν το κλείσιμο της καριέρας τους. Και οι νεότερες Εθνικές του μπάσκετ, δεν έχουν πλέον τόσες πολλές επιτυχίες. Όχι πως δεν έχουν, αλλά σίγουρα δεν έχουν ταλέντο όπως η γενιά του Χαραλαμπόπουλου και του Παπαγιάννη, του Σλούκα και του Παπανικολάου. Αν δεν στηριχθούν αυτά τα παιδιά, τότε πως θα μπορέσουμε να κυνηγήσουμε κι άλλες επιτυχίες;

Επιπλέον, το θέμα είναι οι υπεύθυνοι κατά μήκος ολόκληρου του μπάσκετ στην Ελλάδα, να μην «καπηλευτούν» με απάθεια αυτήν την επιτυχία. Είναι και δική τους κατά ένα μέρος, καλά θα κάνουν να πανηγυρίσουν. Όμως, αν θέλουν να διατηρήσουν όλοι τις θέσεις τους, αν θέλουν να έχουν μια υστεροφημία, αν θέλουν να τους θυμούνται ως πραγματικούς λάτρες του αθλήματος, τότε καλά θα κάνουν να μη σταθούν μονάχα στα πανηγύρια. Αυτά είναι εύκολα, και στα πανηγύρια όλοι είναι πρώτοι. Πέρα απ' το παρόν όμως, πρέπει να κοιτάμε και το μέλλον.