Παναθηναϊκός για φίλημα, ΠΑΟΚ για χτύπημα

Οι Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ ολοκλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους για την 1η αγωνιστική του UEFA Europa League, κάνοντας δυο πολύ διαφορετικές εμφανίσεις.

Ξεκινώντας, χρονολογικά, απ' τον ΠΑΟΚ, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει έναν «δαίμονα» του ελληνικού ποδοσφαίρου, την Μακάμπι Τελ Αβίβ. Η ομάδα του Λουτσέσκου για μια ακόμα φορά, τα τελευταία χρόνια, δεν χρησιμοποίησε ως πλεονέκτημα το γεγονός πως έπαιζε στην έδρα της, και παρά τη γενικά θετική εμφάνιση, έμεινε στα «κουλούρια».

Το αποτέλεσμα αυτό όμως, όπως πήγε το ματς, ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Η Μακάμπι έπαιζε πολύ οργανωμένα, δίνοντας βάση σε οργανωμένη άμυνα και επιθέσεις με μακρινές μπαλιές και στημένα. Μάλιστα, παρότι ο ΠΑΟΚ είχε τριπλάσιο αριθμό τελικών προσπαθειών, η ομάδα απ' το Ισραήλ είχε έναν υψηλότερο δείκτη xGoals, δείχνοντας πως έβγαλε περισσότερες ποιοτικές φάσεις.

Το πρόβλημα του «Δικέφαλου του Βορρά» εντός γηπέδου είναι διπλό. Αφενός στην άμυνα, όπου πρέπει να ανάψουν μια λαμπάδα στην υγεία του Παβλένκα, ο οποίος αν λείψει, δεν ξέρω πως μπορεί να πάνε τα πράγματα. Γιατί αμυντικά, δεν υπάρχει η δέουσα συνοχή, ενώ το βασικό δίδυμο Κεντζιόρα-Μιχαηλίδη στα στόπερ είναι σχετικά δυσκίνητο. Και παίρνει η μπάλα και τους χαφ, στην προκειμένη περίπτωση Οζντόεφ και Μεϊτέ, που επίσης δε διακρίνονται για την ταχύτητά τους.

Αφετέρου, ο ΠΑΟΚ έχει και επιθετικά πρόβλημα. Δεν θα αναφέρω μονάχα το κομμάτι των σέντερ φορ, που είναι ήδη γνωστό. Θαρρώ όμως πως ο ΠΑΟΚ, γενικότερα στην επιθετική του λειτουργία, δεν διαθέτει κάποιο ξεκάθαρο πλάνο και πολύ παραπάνω βασίζεται στην ατομική ποιότητα των παικτών του. Που, για να λέμε τα πράγματα ως έχουν, εννοείται πως οι Κωνσταντέλιας, Ζίβκοβιτς, Ντεσπότοφ, Τάισον, Ιβανούτσετς είναι ποιοτικοί. Δεν πρέπει όμως εντός αγωνιστικού χώρου καθένας να έχει ξεκάθαρο ρόλο; 

Στον αντίποδα, ο Παναθηναϊκός έκανε μια εμφάνιση-δήλωση, στην έδρα της Γιουνγκ Μπόις, απ' την οποία έφυγε νικητής με σκορ 1-4. Και δεν είναι μονάχα το αποτέλεσμα που έκανε εντύπωση, αλλά πολύ παραπάνω το γεγονός πως έπαιξε με πολλές αλλαγές στην ενδεκάδα του, σε σχέση με το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Μάλιστα, πολλοί εκ των αλλαγών, όπως ο Σάντσες και ο Κώτσιρας, έκαναν μεστές εμφανίσεις, ενώ δε μπορούμε να μη σταθούμε στις «αποκαλύψεις» στα δυο άκρα, τους Τετέ και Ζαρουρύ.

Ο πρώτος, όχι άδικα, έχει λάβει κριτική απ' τις αρχές της χρονιάς για αδιαφορία. Ο Βραζιλιάνος δεν έκανε το καλύτερό του παιχνίδι στην Ελβετία, όμως έπαιξε σοβαρά και ακόμα βοηθούσε και στο μαρκάρισμα τον Κώτσιρα. Θα πει κανείς, ένα παιχνίδι είναι, όμως σίγουρα είναι μια αρχή. Κι ο ίδιος μπορεί να το χρειαζόταν, για ψυχολογικούς λόγους, βλέποντας προηγουμένως τον Βιτόρια να προτιμά τον Πελίστρι. Για ψυχολογικούς λόγους όμως, χρειαζόταν πολύ περισσότερο μια τέτοια εμφάνιση ο MVP του αγώνα, Ανάς Ζαρουρύ.

Ο Μαροκινός, χωρίς να θέλουμε να τον δικαιολογήσουμε, είναι μόλις 24 ετών και δε γίνεται να μην έχει ποδόσφαιρο ακόμα μέσα του, έχοντας παίξει σε Βέλγιο, Αγγλία και Γαλλία. Μια νέα σοβαρή ευκαιρία αναζητούσε στην καριέρα του, μιας και στις δυο τελευταίες δε του συμπεριφέρθηκαν και με τον καλύτερο τρόπο. Θεωρώ πως κι ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως αν δεν «πιάσει» ούτε στον Παναθηναϊκό, τότε η καριέρα του θα έχει φθίνουσα πορεία. Επομένως, το ματς με τη Γιουνγκ Μπόις «πρέπει» να τον ανεβάσει. Άλλωστε, στα προηγούμενα ο Βιτόρια φαινόταν πως δεν τον υπολόγιζε κι ιδιαίτερα, ενώ πόσο θα παίξει σε μια τόσο απαιτητική χρονιά ο 33χρονος Τζούρισιτς;

Όπως και να 'χει, το ματς αυτό δεν πρέπει να αποπροσανατολίσει τους «Πράσινους», οι οποίοι έχουν εν όψει και τον εκτός έδρας αγώνα με τον Παναιτωλικό, στα πλαίσια του πρωταθλήματος όπου ήδη υπάρχουν αρκετές απώλειες. Επομένως, δεν υπάρχει πολύς χώρος για πανηγύρια. Το παιχνίδι αυτό πρέπει να αποτελέσει μια γερή ένεση αυτοπεποίθησης για την ομάδα του Χρήστου Κόντη, που καλείται επιτέλους να πάρει μπρος, έστω και τον Οκτώβριο.