Η δίκαιη κριτική στον Φώτη Ιωαννίδη

Η χρονιά δεν ξεκίνησε ιδανικά ούτε για τον Παναθηναϊκό αλλά ούτε και για τον Φώτη Ιωαννίδη, ο οποίος συνεχίζει και φέτος να γίνεται αποδέκτης βαριάς κριτικής. 

Εδώ και μια τριετία, ο Φώτης Ιωαννίδης έχει βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων του Παναθηναϊκού, για πάρα πολλούς λόγους. Και για το αγωνιστικό, και για το οικονομικό, και για το μεταγραφικό, και ακόμα και για τα προσωπικά του. Η κριτική που λαμβάνει, πολλές φορές είναι δριμεία. Κάπως έτσι υπάρχουν δυο «στρατόπεδα» στους φίλους του Παναθηναϊκού, ένα υπέρ κι ένα κατά του διεθνούς επιθετικού. Η αλήθεια όμως που βρίσκεται;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Σαφώς η κριτική που δέχεται ο Φώτης Ιωαννίδης κάποιες φορές αγγίζει τα όρια του υπερβολικού. Όμως, τόσο όσο ίδιος όσο και η ομάδα συνολικά, έχουν δώσει δικαιώματα, με αποτέλεσμα την στοχοποίησή του. 

Τι χρεώνεται ο ίδιος ο Παναθηναϊκός; Πρώτα πρώτα, το γεγονός πως δεν «κεφαλαιοποίησε» τον ποδοσφαιριστή. Αν οι περσινές φήμες είναι αληθινές, ο Παναθηναϊκός είχε στα χέρια του προτάσεις έως και 30 εκατομμυρίων ευρώ για τον ποδοσφαιριστή. Ένα ποσό που ακούγεται ψεύτικο για τη δυναμικότητα του πρωταθλήματος, αλλά και του παίκτη, όμως τα ποσά στην αγορά του ποδοσφαίρου ούτως ή άλλως είναι «παραφουσκωμένα». Ο 25χρονος επιθετικός έπρεπε να είχε πουληθεί τότε. Προερχόταν από φοβερή σεζόν και το «άλμα» στην Ευρώπη μόνο καλό θα έκανε στην καριέρα του.

Το γιατί επιλέχθηκε να μείνει, δεν το γνωρίζω. Αν ήταν επιλογή της ομάδας, υπό την προοπτική πως θα πουληθεί παραπάνω, ήταν ένα τραγελαφικό ρίσκο. Αν ο ίδιος ο παίκτης, μαζί με το περιβάλλον του, θεωρούσαν πως δεν είναι το καλύτερο δυνατό αυτό, παρά να μείνει στον Παναθηναϊκό με το υψηλότερο συμβόλαιο και αυξημένες απαιτήσεις, τότε φταίει κι ο ίδιος. 

Εφόσον όμως εκφράστηκε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Φώτη Ιωαννίδη, ο Παναθηναϊκός έπρεπε να τον στηρίξει αναλόγως. Κι όταν λέω αναλόγως, εννοώ να τον κάνει επίκεντρο της επιθετικής του γραμμής, πλαισιώνοντας και την υπόλοιπη ομάδα με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεται άρτια «εκμετάλλευση» του καλύτερου παίκτη-αρχηγού της ομάδας. Το αν έγινε αυτό ή όχι, το γνωρίζουμε όλοι και το έχουμε δει στον αγωνιστικό χώρο.

Βέβαια, μιλώντας περί αγωνιστικού χώρου, υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να θίξουμε. Βλέπουμε πως ο Φώτης Ιωαννίδης, δεν λειτουργεί ως η αιχμή του δόρατος της ομάδας. Δε λέω πως δεν ξέρει να τελειώνει τις φάσεις, αλλά δεν είναι «killer». Όσο λοιπόν ζητείται απ' τον ίδιο να κάνει πράγματα που δεν του ταιριάζουν, τόσο χειρότερο θα γίνεται το κλίμα κατά του παίκτη, τόσο θα χειροτερεύει κι η ίδια του η ψυχολογία. Σ' αυτό, θεωρώ ότι φταίει και ο ίδιος, μιας και ως αρχηγός και ηγέτης μιας ομάδας, οφείλεις να ζητάς πράγματα, όχι για δική σου καλύτερη μεταχείριση, αλλά για το καλό της ομάδας. 

Συνολικά όμως, έχει κι ο ίδιος ευθύνες. Ως υψηλόμισθος, καλύτερος παίκτης της ομάδας και με το περιβραχιόνιο στο χέρι, προφανώς έχει τεράστιες ευθύνες, συν τα αγωνιστικά ανάλογα της θέσης. Κι όταν βλέπεις ο βασικός σου φορ να μη συμμετέχει σε φάσεις, να γυρίζει γύρω γύρω τη μεγάλη περιοχή, να μη γυρνά κατά μέτωπο και κυρίως να μη σκοράρει, προφανώς και θα έχεις παράπονα. Ειδικά όταν βλέπεις πως αυτό δεν επωφελεί την ομάδα, αλλά τη ζημιώνει. Γιατί δεν είναι πως ο Ιωαννίδης έχει έναν ρόλο ανάλογο του Φιρμίνο, και πλάγια συμπαίκτες που σκοράρουν.

Η ευθύνη του ιδίου, αφορά δυστυχώς και το εξωαγωνιστικό, από έναν βαθμό κι έπειτα. Εννοείται πως καθένας στην προσωπική του ζωή ό,τι γουστάρει κάνει, δε θα γίνουμε κριτές των πάντων για το τι κάνουν και στο σπίτι τους. Όμως, όταν βλέπεις να βρίζεται με οπαδούς εκτός γηπέδου, όταν βλέπεις να πετά το περιβραχιόνιο, ε δε θα είσαι κι ευχαριστημένος. Ενώ υπάρχουν παράπονα, κι ενώ λαμβάνει, εντός ομάδας θεωρητικά, την καλύτερη δυνατή μεταχείριση.

Εμένα η απορία μου είναι η εξής. Ο Φώτης Ιωαννίδης, έχει μετανιώσει για την επιλογή του να μείνει ή όχι; Κι αυτό δεν έχει να κάνει απαραίτητα με τον Παναθηναϊκό, αλλά με τη γενικότερη πορεία του ως ποδοσφαιριστής. Δεν μπορώ γενικότερα να διανοηθώ, ως απλός παρατηρητής, να σου δίνεται η δυνατότητα ενώ κάνεις το χόμπι σου επάγγελμα, να πας στο υψηλότερο επίπεδο, να διεκδικήσεις την καταξίωση, αλλά να διαλέγεις να είσαι «πρώτος στο χωριό». Που όπως εξελίσσονται τα πράγματα, ούτε πρώτος στο χωριό του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ο Ιωαννίδης.

Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν έχει ξεχάσει το ποδόσφαιρο. Αγωνιστικά, πρέπει να βρεθεί ένα μοτίβο, ένα πλάνο, που να τον επωφελεί. Να πάρουν οι «Πράσινοι» το 100%. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, δεν πειράζει. Ας του δοθεί η δυνατότητα ενός πιο προηγμένου πρωταθλήματος. Αν όμως δοθεί και οι δυο πλευρές, εκ νέου, αποφασίσουν πως δε χρειάζεται να αποχωρήσει, ο «κίνδυνος» να μετατραπεί σε κόκκινο πανί, είναι κάτι παραπάνω από ορατός. Κι είναι κρίμα για έναν τέτοιο παίκτη, να τρώει τέτοιο «ανάθεμα», αλλά...