Η μετρημένη ΑΕΚ κι ο ασόβαρος Άρης

Αντίθετους βίους θα ακολουθήσουν ΑΕΚ και Άρης στα προκριματικά του UEFA Conference League, με την ΑΕΚ να συνεχίζει και τον Άρη να αποκλείεται. 

Οι δυο ελληνικές ομάδες είχαν αντίθετα αποτελέσματα, καθώς και πολύ διαφορετικά πρόσωπα, με την ΑΕΚ να αποσπά «λευκή» ισοπαλία στην Ουγγαρία από την Χάποελ Μπερ Σεβά και τον Άρη να φέρνει 2-2 με την Αράζ.

Από την πλευρά της, η ΑΕΚ έδειξε μετρημένη, αγωνιζόμενη με την ισραηλινή ομάδα. Σε αυτόν τον αγώνα, η Μπερ Σεβά παρουσίασε ένα πιο βελτιωμένο πρόσωπο, απειλώντας πολύ περισσότερο την ομάδα του Νίκολιτς σε σχέση με τον αγώνα της «OPAP Arena». Μοναδικό μεγάλο αρνητικό που φάνηκε σε αυτό το παιχνίδι, το γεγονός πως η ΑΕΚ δυσκολεύεται να μετουσιώσει σε γκολ τις φάσεις που δημιουργεί.

Απ' την πρόκριση βέβαια, τα κέρδη για την ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς είναι πολλαπλά. Πρώτα απ' όλα εξασφαλίζεται ηρεμία και πίστη στο πλάνο του Σέρβου τεχνικού, που έφερε σε πέρας τον πρώτο στόχο που τέθηκε. Εκτός αυτού, απ' την σύνθεση της ομάδας σ' αυτό το δεύτερο παιχνίδι, δε μπορούμε παρά να αντιληφθούμε πολύ περισσότερο τι ζητά στον αγωνιστικό χώρο ο προπονητής. Ο Νίκολιτς θέλει την ομάδα του να παίζει γρήγορα και να απορροφά την πίεση του αντιπάλου, κι αν το πρώτο επιτυγχάνεται με τους κατάλληλους παίκτες, το δεύτερο είναι και θέμα ψυχολογίας, που με αποτελέσματα μπορεί να χτιστεί.

Ιδιαίτερη μνεία γι' αυτόν τον αγώνα δε μπορούμε παρά να κάνουμε στους Πέτρο Μάνταλο και Ραζβάν Μάριν. Ο αρχηγός της ΑΕΚ ήταν πάρα πολύ καλός, σε έναν ρόλο που δεν του είναι γνωστός, αποδεικνύοντας έτσι στον Σέρβο τεχνικό πως μπορεί υπό συνθήκες πράγματι να τον υπολογίζει για το «6». Όσο για τον Ρουμάνο μέσο, αν και δεν αγωνίστηκε πάρα πολύ, έδειξε «ψήγματα» της ποιότητάς του, δείχνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο πως είναι μια πολύ υπολογίσιμη μονάδα για την ΑΕΚ.

Όσον αφορά τον Άρη τώρα. Τα λόγια είναι περιττά. Σε μια χρονιά που έγινε σοβαρή οικονομική επένδυση στο έμψυχο δυναμικό, ο αποκλεισμός ήρθε και μάλιστα απόλυτα αποκαρδιωτικά, από «μια» Αράζ. Στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι, πρακτικά, φάνηκε η μεγάλη διαφορά των δυο ομάδων, που δεν ήταν ποιοτική.

Η διαφορά των δυο ομάδων, αφορούσε ξεκάθαρα τη χημεία τους. Η Αράζ, που έχει κάνει μετρημένες προσθήκες στο δυναμικό της, ήξερε πολύ περισσότερο πως πατούσε και τι ζητούσε εντός γηπέδου, σε αντίθεση με τον Άρη, που μόνο στην αρχική του ενδεκάδα είχε 6 νεοαποκτηθέντες. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Στην πραγματικότητα ο Άρης προδόθηκε από τη συνήθεια που έχει κάνει λατρεία εδώ και τόσα χρόνια.

Ποια είναι αυτή η συνήθεια; Μα φυσικά το «ράβε-ξήλωνε». Εδώ και πολλά χρόνια, ο Άρης κάνει κάθε καλοκαίρι μια ντουζίνα (και βάλε) μεταγραφές, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να μιλάμε για εντελώς διαφορετική ομάδα. Ανεξάρτητα του αν έγιναν αναβαθμίσεις φέτος στο ρόστερ ή όχι, δεν μπορούν αυτές τέλη Ιουλίου να σου εξασφαλίσουν την ευρωπαϊκή συνέχεια, τουλάχιστον όχι αν δεν έχουν γίνει πολύ νωρίτερα. Άλλωστε, υπάρχουν νεοαποκτηθέντες που είναι ακόμα βαριοί και ασήκωτοι, καθώς και κάποιοι που δεν έχουν προσαρμοστεί.

Θα μου πει κανείς, ε καλά ρε φίλε και με τι ομάδα θα παρουσιαζόταν ο Άρης εφόσον ήταν τόσοι πολλοί για φούντο; Καλά έκανε και πήρε αυτούς που πήρε. Καμία αντίρρηση πάνω σε αυτό. Όμως, ούτε ο Ουζουνίδης είναι μάγος να μετατρέψει σε δέκα μέρες 20 άγνωστους σε ομάδα, ούτε οι παίκτες θα γίνουν αιφνιδίως μια οικογένεια. Επομένως, το οποίο αποτέλεσμα χρειάζεται πίστωση χρόνου για να έρθει. Κι αυτή θα ερχόταν δύσκολα απ' τα ματς με την Αράζ, ειδικά εφόσον οι μισοί δεν έκαναν προετοιμασία, ειδικά αφού το επίπεδο ετοιμότητας όλης της ομάδας ήταν κάτω του μετρίου.

Πλέον, ο Άρης μπαίνει σε μια διαδικασία να προετοιμαστεί κατάλληλα για το πρωτάθλημα, έχοντας βέβαια και το «βάρος» του αποκλεισμού. Είναι σημαντικό για την ομάδα του Ουζουνίδη να αφήσει πίσω της την αποτυχία, ενώ βαρύτητα έχει και το να στηριχθεί το υπάρχον επιτελείο, μαζί με τον τεχνικό διευθυντή. Δεν υπάρχει λόγος κιόλας να υπάρξουν ξανά βιασύνες για αλλαγές. Εκτός αν υπήρχαν αυταπάτες περί ευρωπαϊκής πορείας...

Υ.Γ. Σίγουρα είναι δικαιολογημένος ο «ντόρος» περί διαιτησίας, αφού δεν ήταν καλή στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός πως ο Άρης άργησε πάρα πολύ να μπει στο ματς, σε αντίθεση με την Αράζ.

Υ.Γ. 2. Πολύ καλή εμφάνιση από τον Γιάννη Γιαννιώτα, που δίχως να παίρνει λεφτά που παίρνουν άλλοι, ήταν εξαιρετικός. Ένα ακόμα δείγμα του πόσο ανάγκη έχει, όχι μόνο η ομάδα της Θεσσαλονίκης αλλά όλοι, να έχουν στο δυναμικό τους υπολογίσιμους Έλληνες παίκτες.