Η Εθνική που δεν ενώνει

Γνωστές έγιναν οι κλήσεις του προπονητή, Βασίλη Σπανούλη, για την Εθνική Ελλάδος, μεταξύ των οποίων έλαμψαν δια της απουσίας τους δυο ονόματα, αυτά των Παπαγιάννη και Ρογκαβόπουλου.

Η κάθε περίπτωση εξ αυτών, διαφορετική. Να ξεκινήσουμε αρχικά απ' ότι δηλώνουμε υπέρ του να βοηθούν όλοι, εκτός αν είναι τραυματίες, την εκάστοτε προσπάθεια της εθνικής μας ομάδας. Όπως δηλαδή στην περίπτωση του Καλάθη, που έφτασε στα 36 του για να χάσει ένα τουρνουά, δικαιολογημένα κιόλας, λόγω τραυματισμών. Όμως, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στο μπάσκετ, λίγοι υπολογίζουν πραγματικά στην Εθνική.

Αρχικά, θα ήθελα να πω ότι όποιος δεν επιθυμεί να αγωνίζεται με την Εθνική, ή έστω απορρίψει μια κλήση, πρέπει και στα επόμενα χρόνια να μην υπολογίζεται. Η Εθνική Ελλάδος, κι η εκάστοτε εθνική ομάδα φυσικά, δε κοιτά χρώματα,  διοικήσεις, ομοσπονδίες, συμπάθειες κι αντιπάθειες, παρά μόνο το συνολικό καλό και την προώθηση του αθλήματος. Επομένως, επειδή κι οι ίδιοι οι παίκτες μπορεί τυχόν να χρησιμοποιήσουν την εθνική για περαιτέρω διαφήμιση του εαυτού τους, για ένα καλύτερο συμβόλαιο, αν μετά πιάσουν την «καλή» και αρνηθούν, μη σώσουν κι έρθουν ξανά.

Να πιάσουμε όμως τον κάθε παίκτη ξεχωριστά. Αναφορικά με τον Γιώργο Παπαγιάννη, η μη παρουσία του στις κλήσεις βασίζεται στο γεγονός πως ο Σπανούλης τον αδίκησε κατά την κοινή τους παρουσία στη Μονακό. Κι έστω ότι τον αδίκησε, έτσι; Υποτίθεται πως όλο αυτό έγινε στη Μονακό, σε μια συνθήκη που είναι συλλογική, εντελώς διαφορετική απ' αυτή της Εθνικής μας ομάδας. Τόσο δύσκολο δηλαδή είναι να παραβλεφθούν οι διαφορές με στόχο το καλό της ομάδας; Να πούμε εδώ, πως ο Παπαγιάννης για μια ακόμα φορά «αυτοδυσφημείται», μετά τα όσα πρόσφατα είχαν γίνει στον Παναθηναϊκό.

Σε τελική ανάλυση, να θίξουμε και κάτι άλλο; Βάση αγωνιστικής εικόνας, ποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη, η Ελλάδα τον Παπαγιάννη ή ο Παπαγιάννης την Ελλάδα; Γιατί απ' αυτά που βλέπω, ο Έλληνας σέντερ κάθε χρόνο κάνει μισό με ένα βήμα πίσω αγωνιστικά. Κι αν δεν είχε τα σωματικά προσόντα που έχει, που δε βρίσκονται εύκολα σε Έλληνες παίκτες, αμφιβάλλω για το αν θα παρέμενε στο υψηλότερο επίπεδο. Και μη ξεσηκωθούν οι προπονητές του καναπέ να κράξουν. Προς υπεράσπισή μου, τόσα χρόνια είναι στο NBA κι ο Θανάσης Αντετοκούνμπο. 

Όσον αφορά τώρα τον Νίκο Ρογκαβόπουλο, θεωρώ πως έχουμε να κάνουμε με μια ιδιάζουσα περίπτωση παίκτη, που κρίνοντας τα πεπραγμένα του, μάλλον έχει αρκετά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Κακός παίκτης δεν είναι σε καμία περίπτωση, δεν  έχει αγωνιστική πορεία ανάλογη του Παπαγιάννη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες όμως πέρυσι, θυμάμαι πως προέκυψε ένα «γαϊτανάκι» από διάφορες δικαιολογίες, απ' το ότι κάτι είχε συμβεί με την υγεία του πατέρα του (κι αν ήταν αυτός ο λόγος, μακάρι όλα να πήγαν καλά) καταλήξαμε στο ότι δεν γούσταρε να πάει, επειδή ο πρόεδρος της ΕΟΚ ως μεγαλομέτοχος του Προμηθέα, του είχε κόψει μεταγραφή σε άλλη ομάδα στην Ευρώπη. Κοινώς, και στη δική του περίπτωση μπήκε ο παράγοντας του εγωισμού.

Η φετινή επίσημη δικαιολογία; Το ότι ήθελε να κάνει ατομικές, σε συνδυασμό με το να ξεκουραστεί παραπάνω λόγω της σεζόν που είχε. Δηλαδή, αν ο παίκτης στα 24 του, στην προσπάθειά του να καθιερωθεί στο υψηλότερο επίπεδο, αδυνατεί να παρουσιαστεί στην Εθνική, πότε θα μπορέσει να παρουσιαστεί; Δηλαδή όλοι οι Ισπανοί που παίζανε στην εθνική τους μέχρι να 40ρησουν,  κι άλλοι θρύλοι του μπάσκετ που έπρατταν ομοίως, όντας στο NBA ή πρώτα «βιολιά» στην Ευρώπη, ήταν κακοί; Δηλαδή, πόσα καλοκαίρια χρειάζεται ο μέσος καλαθοσφαιριστής, πριν τα 30 του, να ξεκουραστεί και να κοιτάξει την καριέρα του; 

Για να κλείσουμε την κουβέντα και με κάτι ακόμα. Ακόμα κι αν ο Σπανούλης αποτελεί πρόβλημα. Ακόμα κι αν ο Ιτούδης αποτελούσε πρόβλημα. Ακόμα κι αν πολλοί δεν πάνε τον Λιόλιο. Ρίχτε μια γρήγορη ματιά στα πεπραγμένα της Εθνικής μας ομάδας, και θα εντοπίσετε πολλούς, σπουδαιότερους από τον Ρογκαβόπουλο και τον Παπαγιάννη, τσακωμένους με ομοσπονδία,  με συμπαίκτες, με προπονητές, να δίνουν το παρόν και να «μασάνε» σίδερα. Όσο αντί για τέτοιους, έχουμε Παπαγιάννηδες και  Ρογκαβόπουλους, τόσο δεν θα πηγαίνει το μπάσκετ στη χώρα μας μπροστά. Κι αν το δίπολο Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός στο  μπάσκετ μας «χωρίζει», τότε στο όνομα της ίδιας της Εθνικής οι παίκτες δεν ενώνονται.