Η ανάγκη των εξτρέμ κι η αλήθεια που πονάει

Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε εκτενέστατη αναζήτηση για την απόκτηση εξτρέμ, με πολλά ονόματα να έχουν ακουστεί, αλλά κανένα να μην πιάνει εν τέλει «λιμάνι». 

Ο Ολυμπιακός του Χοσέ Μεντιλίμπαρ, από τις πρώτες μέρες παρουσίας του Ισπανού τεχνικού στην ομάδα, αντιμετωπίζει πρόβλημα με τα εξτρέμ. Ο Μεντιλίμπαρ, μόλις ήρθε στον Ολυμπιακό, βρήκε για τις θέσεις των πλάγιων επιθετικών τους Ποντένσε, Καμπράλ, Μαρτίνς, Μασούρα, Σολμπάκεν και Μπρνιτς. Απ' αυτούς, την επόμενη χρονιά παρέμεινε μόνο ο Μαρτίνς, με τους υπολοίπους για διαφορετικούς λόγους να μη συνεχίζουν.

Δόθηκε τεράστια «βάση» λοιπόν, στο να αποκτηθούν παίκτες που θα έκαναν τη διαφορά. Οι μόνοι «καθαροί» εξτρέμ που ήρθαν, ήταν οι Βέλντε και Πάλμα. Κανείς εκ των δυο δεν εντυπωσίασε, οπότε και οι «Πειραιώτες» αναγκάζονται για μια ακόμα χρονιά να βγουν στην αγορά για εξτρέμ. Θα αναρωτηθεί κανείς, μα γιατί ρε παιδιά να μη μπορούν να βρεθούν παίκτες για τα άκρα. Άλλωστε, ο Παναθηναϊκός έχει για τα άκρα τον Τετέ και τον Πελίστρι, η ΑΕΚ τον Κουτεσά και τον Ελίασον, ο ΠΑΟΚ τον Ζίβκοβιτς και τον Ντεσπότοφ, παίκτες που άνετα χωρούσαν και στον Ολυμπιακό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Ολυμπιακός νομίζω πως «πέφτει θύμα» ολόκληρου του επιπέδου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Γιατί, δεν είναι ούτε ότι δεν έχει λεφτά, ούτε ότι δεν έχει καλό προπονητή, καλές συνθήκες γενικά για κάθε ποδοσφαιριστή. Ίσα ίσα το αντίθετο, ο Ολυμπιακός έχει αυτή τη στιγμή τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Όμως, το ίδιο δεν ισχύει και για τους υπόλοιπους ανταγωνιστές του. Κι αυτό, μόνο κακό κάνει στην ομάδα του Μεντιλίμπαρ.

Άλλωστε, ο Ολυμπιακός δε φοβάται να «πληρώσει». Το έχουμε δει και ξαναδεί, να δίνονται λεφτά σε πανάκριβους παίκτες άνευ αιτίας, πόσο μάλλον τώρα που υπάρχει και αιτία. Όμως, η αλήθεια είναι πως κάποιος ξένος ποδοσφαιριστής, δεν θα θέσει σε προτεραιότητα, ειδικά αρχές Ιουλίου με σχεδόν δυο μήνες μεταγραφών ακόμα, να πάει στον Ολυμπιακό. Όχι λόγω του Ολυμπιακού, αλλά λόγω του επιπέδου του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Σκεφτείτε κιόλας τους παίκτες που έχουν μπει στο «στόχαστρο» της ομάδας. Σχεδόν όλοι, παίκτες που βρίσκονται σε καλές ομάδες ή σε πολύ καλά πρωταθλήματα. Κι όσο κι αν μας «ενοχλεί», η αλήθεια είναι πως ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, θα προτιμήσει να πάει στην 10η της Ισπανίας, στην 14η της Αγγλίας, στην 8η της Γαλλίας, στην 15η της Γερμανίας, γιατί γνωρίζει πως εκεί είναι οι ιδανικές συνθήκες. Οι ιδανικότερες. Εκεί θα έχει τον πραγματικό ανταγωνισμό.

Όχι πως ο Ολυμπιακός δεν έχει ανταγωνισμό. Αλλά, αν αφήσουμε εκτός τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, ο Ολυμπιακός έχει λίγα παιχνίδια καλού επιπέδου στην Ελλάδα. Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής όμως, δε θέλει 2 φορές το μήνα να είναι «στην τσίτα», θέλει να είναι συνεχώς ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί και να κάνει το βήμα παραπάνω. Όλα αυτά σαφώς μπορεί να τα προσφέρει η ομάδα του Μεντιλίμπαρ, όχι όμως στον μεγαλύτερο βαθμό. 

Ένα ακόμα κομμάτι που παίζει ρόλο κιόλας, είναι η εμπορικότητα της θέσης. Όπως και να το κάνουμε, οι θέσεις των εξτρέμ είναι καίριες κι εκεί οφείλουν οι ομάδες να έχουν παίκτες παραγωγικούς κι αποτελεσματικούς. Δεν υπάρχουν περιθώρια «ανοχής», μιας και δε μιλάμε για π.χ. έναν χαφ, όπου σαν θέση δεν είναι το ίδιο εμπορική, αλλά και με ένα σωστό «πάντρεμα» μπορείς να αναπτύξεις παίκτες. Είναι πιο δύσκολο κι η θέση αυτή πολύ πιο απαιτητική.  

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται να ολοκληρώσει νωρίς το σχεδιασμό του. Η ομάδα του Πειραιά δίνει τις ιδανικές συνθήκες, αλλά πρακτικά παρέχει μια «φούσκα», εκτός της οποίας οι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα βλέπουν ένα, σε σχέση με άλλα προηγμένα πρωταθλήματα, χαμηλό επίπεδο. Κι από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός στοχεύει να πάρει μονάχα παίκτες καλού επιπέδου, αναγκάζεται να βιώσει και τις όποιες καθυστερήσεις.