Η συνέντευξη του Γιάννη Παπαδημητρίου, απ' τα μάτια ενός Παναθηναϊκού

Την χάρη μας έκανε το monobala.gr, φέρνοντας επιτέλους στο σκαμνί έναν άνθρωπο για τον οποίο έχουν γραφτεί κι ειπωθεί πολλά. Για έναν άνθρωπο που δίχως ικανά διαπιστευτήρια, βρέθηκε στην ομάδα και στο πόστο που βρέθηκε. Ας πιάσουμε μαζί λοιπόν, κάθε κομμάτι της συνέντευξης για να δούμε, τι εστί πια αυτός ο Παπαδημητρίου στον Παναθηναϊκό;

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλά παράπονα από τον νυν τεχνικό διευθυντή του Παναθηναϊκού. Παράπονα για τις επιλογές προπονητών που έχουν γίνει, για τις μεταγραφές παικτών, για τις αποχωρήσεις, για πωλήσεις, για συμπεριφορές σε ανανεώσεις και αρκετά ακόμα. Το τι ειπώθηκε έχει πραγματικά ενδιαφέρον, γι' αυτό ας τα «ξεκοκαλήσουμε» μαζί.

Αρχικά θα ξεκινήσω από κάτι συγκεκριμένο που μου έκανε εντύπωση, που δεν ειπώθηκε απ' τον Παπαδημητρίου, αλλά από τον δημοσιογράφο Πάνο Βόγλη, που η αλήθεια είναι με προδιάθεσε αρνητικά. Έκανε έναν πρόλογο, αναφέροντας πως για κάποιους λέμε πολλά, ενώ οι ίδιοι δε μιλούν, και κάποια στιγμή πρέπει να το κάνουν. Το μόνο που έχω να πω σε αυτό, είναι πως δεν έχουμε ανάγκη από μεγαλεπίβολες δηλώσεις ή συνεντεύξεις. Ας μη μιλήσει κανείς με επίσημες τοποθετήσεις, παρά να αφήνει τη δουλειά του να μιλά, και η δουλειά του έχει αφήσει αρκετά ερωτηματικά. Άλλωστε, στις καθημερινές σας εργασίες εσείς, νιώθετε επισφαλή τη θέση σας αν είστε ευγενικοί, καλοδεχούμενοι κλπ, ενώ δεν κάνετε σωστά τη δουλειά σας;

Στη συνέχεια, ο κ. Παπαδημητρίου έκανε έναν απολογισμό των στόχων που τέθηκαν. Πρωταθλητισμός, είσοδος σε ομίλους διασυλλογικής διοργάνωσης, ελληνοποίηση του Παναθηναϊκού κι εκμετάλλευση των νεότερων παικτών, με παράλληλη κάθοδο του μέσου όρου ηλικίας, βελτίωση του προπονητικού κέντρου, καθώς και μεταγραφές διεθνών ποδοσφαιριστών που θα πιστοποιούσαν την ποιότητα της ομάδας. Τέλος, το να γίνει η ομάδα selling club. Όλα αυτά σαφώς, ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 2023.

Ακολούθως, έγινε αναφορά στη σχέση του με τον Αλαφούζο, ο οποίος όπως είπε «ζει για τον Παναθηναϊκό» κι έχει προσφέρει πάρα πολλά στο σύνολο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Επίσης ανέφερε πως λίγα μέσα και μικρή μερίδα φιλάθλων τα χρεώνουν όλα στον Αλαφούζο. Για εμένα αυτό είναι μια σημαντική τοποθέτηση, μιας και αφενός δείχνει πως αγνοούν το τι λέει ο φίλαθλος κόσμος και τα ΜΜΕ, αφετέρου τα όσα έχει προσφέρει στο ελληνικό ποδόσφαιρο μάλλον περιορίζονται στο ότι ο Παναθηναϊκός έχει μικρύνει, σε σημείο να μοιράζει χαρές και σε άλλες ομάδες, με πάμπολλους τρόπους. Έγινε λόγος για επενδύσεις, με κάποιες εξ αυτών να είναι το γήπεδο του Βοτανικού (ναι καλά ακούσατε) και η δουλειά που γίνεται στις ακαδημίες (ναι, αυτή η υπέροχη δουλειά που παράδειγμά της αποτελεί ο Καλοσκάμης, για τον οποίο θα δώσει ένα εκατομμύριο ο Ολυμπιακός στον Ατρόμητο).

Σε μια άλλη ερώτηση, σχετική με το πρωτάθλημα και την επίκριση για τις πολλές αλλαγές προπονητών, ο Παπαδημητρίου τόνισε πως είναι αδύνατο να μπεις σε μια λογική ράβε-ξήλωνε, μιας κι έτσι πολλοί παίκτες δεν θα έκαναν την καριέρα που έκαναν στον Παναθηναϊκό, φέρνοντας ως παραδείγματα τον Μπορέλι και τον Αντωνιάδη. Παίκτες που έπαιζαν στην ομάδα σε μια άλλη εποχή βέβαια, που γίνονταν με το ζόρι τρεις μεταγραφές ανά χρόνο, που γενικότερα η όλη ποδοσφαιρική πραγματικότητα ήταν εντελώς μα εντελώς διαφορετική σε όλον τον κόσμο. Επιπλέον, εφόσον έχει αρνητική γνώμη ο Παπαδημητρίου για το ράβε-ξήλωνε, πως συνεργάζεται με τον Αλαφούζο, που το ράβε-ξήλωνε το 'χει κάνει 3-4 φορές; Αυτή η λογική δεν ακολουθήθηκε και πέρυσι, μεσούσης της σεζόν, αλλά και φέτος; Σα να δουλευόμαστε λίγο μωρέ!

Η κουβέντα πέρασε και από τον Ντιέγκο Αλόνσο, που χαρακτήρισε «άνθρωπο του ποδοσφαίρου» και «κριτή με ποδοσφαιρικά κριτήρια». Μάλιστα, ο Παπαδημητρίου είπε πως ίσως βιαστήκαμε να τον διώξουμε. Εγώ θα πω ότι δεν ήταν και ΤΟΟΟΣΟ κακός όσο φαινόταν, αλλά καθρέφτης όλων πρέπει να είναι το γήπεδο. Δεν αξίζουν όλοι μια Χ πίστωση χρόνου, την οποία έλαβε (και άξιζε) ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ούτε πρέπει να στεκόμαστε στο «ε μα πως, είναι γνώστης του ποδοσφαίρου, είναι καλό παιδί». ΠΑΕ είστε, άρα εταιρεία. Κι από τη μεριά ενός επιχειρηματία να το δεις, ούτε καν ενός φιλάθλου ή ποδοσφαιρόφιλου, η τοποθέτηση αυτή είναι λάθος και εκτός πραγματικότητας. Προσωπικά, θα πω ότι ίσως πράγματι να είχε κάποιες καλές ιδέες, σίγουρα ο Ουρουγουανός όμως δεν είχε τα υλικά. Και χρόνος δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει, όταν υπάρχει η πίεση της αποτυχίας που δεν είναι υπαρκτή απλά, παρά σε κυνηγά εδώ και 15 χρόνια!

Εν συνεχεία, στο θέμα του προπονητή, τέθηκε ερώτηση περί των προτεινόμενων επιλογών του, δηλαδή Λουτσέσκου και Αλμέιδα, αλλά και όσων είχε κάνει επιτυχημένα στην Ξάνθη. Και ο θεός τι απάντησε; Πως κρατώ για εμένα το κριτήριο επιλογής προπονητών! Είναι ένα αρκετά καλό κουίζ πάντως. Τι κοινό έχουν ο Ουζουνίδης, ο Λουτσέσκου, ο Ράσταβατς, ο Τερίμ και ο Αλόνσο;

Προχωρώντας, έγινε λόγος για το τι έφταιξε και στη φετινή αποτυχία του πρωταθλήματος. Ο Παπαδημητρίου σημείωσε πως οι πραγματικές απώλειες, όντως, έγιναν μετά από ευρωπαϊκά παιχνίδια, και δεν έγιναν λόγω σωματικής κούρασης, αλλά ψυχικής. Εγώ θα πω το εξής. Από σωματική να είχαν γίνει αυτά, και οι παίκτες να ήταν κουρασμένοι σωματικά αρχές Σεπτεμβρίου, ε προφανώς το προπονητικό team τους έδινε για πρωινό τυρόπιτα με μίλκο. Από ψυχικής απόψεως, τι ακριβώς τους κούρασε; Και δεν αναφέρομαι σαφώς στο σημείο της απώλειας του Μπάλντοκ. Δηλαδή πάει μια ομάδα για πρωτάθλημα και για μια αξιοπρεπή πορεία στην Ευρώπη, και αδειάζει ψυχολογικά ενώ δεν έχει αρχίσει η χρονιά ακόμα; Κάτι θαρρώ πως λείπει απ' αυτό το ψυχομετρικό παζλ. Και δεν βγάζεις άκρη με μισόλογα. 

Η κουβέντα πέρασε και από τον φίλαθλο κόσμο του Παναθηναϊκού. Σε αυτό το σημείο, επιτέλους ακούσαμε και κάτι απολύτως ορθό, πως κόσμος και ομάδα δεν είναι ένα εδώ και χρόνια. Βέβαια, εκφράστηκε και το παράπονο του τεχνικού διευθυντή, πως ομάδα χωρίς συσπείρωση δεν υπάρχει. Για να μη μιλάμε με λόγια του αέρα, εγώ αναρωτιέμαι πότε την σχημάτισε αυτήν την άποψη. Αφού ο Παπαδημητρίου βρισκόταν για μια δεκαετία ως τεχνικός διευθυντής στην Ξάνθη, βρισκόταν κι ως παίκτης πριν την αλλαγή στη Skoda, και μόνο κοινό μυστικό δεν είναι πως παρά τη συνολική επιτυχία της ομάδας, ο κόσμος της πόλης δεν δέθηκε ποτέ με το τοπικό σύλλογο. Κι αυτό θέλει προσπάθεια έτσι, γιατί πάντα τέτοιες προσπάθειες τις στηρίζει η εκάστοτε τοπική κοινωνία, με μοναδικές εξαιρέσεις την Ξάνθη και το Βόλο.  

Συνεχίζοντας, πιάσαμε το αγωνιστικό κομμάτι, με ιδιαίτερη μνεία στη πτώση του μέσου όρου ηλικίας. Πράγματι, από τις κινήσεις που γίνονται, φαίνεται πως υπάρχει όρεξη ως προς αυτό. Υπάρχει ένα μεγάλο αλλά. Πως ρίχνουμε τον μέσο όρο ηλικίας, όταν, ξεκινώντας από πέρυσι, υπογράφει τον 31χρονο Μαξ, τον 31χρονο Μπάλντοκ, τον 31χρονο Ίνγκασον, τον 31χρονο Σιώπη; Κι όλοι, με συμβόλαια διετίας και τριετίας; Άλλα ακούν' τα αφτιά μου, άλλα η γιαγιά μου. Δηλαδή το ηλικιακό πρόβλημα το συνέθεταν μονάχα ο Ζέκα, ο Σένκεφελντ, ο Πέρεθ κι ο Αράο; 

Ένα ακόμα σημείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ, που θίχτηκε στη συνέντευξη, είναι το δίπολο Σιώπη-Μεϊτέ που προέκυψε πέρυσι τον Ιανουάριο, με τον πρώτο να καταλήγει στον Παναθηναϊκό. Ο Παπαδημητρίου ανέφερε πως με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις στο σχηματισμό μας, κι οι δυο ταίριαζαν και θα έρχονταν. Οι διαφορές ωστόσο, είναι μεγάλες! Ο Μεϊτέ θα ερχόταν ως δανεικός, με άγνωστο το αν θα υπήρχε οψιόν αγοράς, ενώ ο Σιώπης αγοράστηκε. Ο Μεϊτέ θα ερχόταν έχοντας 6-7 μήνες δίχως αγωνιστική δράση, την ώρα που ο Σιώπης ερχόταν φιτ. Ο Μεϊτέ, ένας παίκτης 1,90, βαρύς και αρχοντικός στο κέντρο, ο Σιώπης ένας παίκτης-μαμούνι που παίζει με πάθος και ταχύτητα. Πως ταίριαζαν κι οι δυο, ειδικά στον Παναθηναϊκό που είχε ένα αργό κέντρο, και που γι' αυτό ο Βιτόρια δεν ήθελε και τον Αράο, δεν γνωρίζω. 

Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στον σχολιασμό ενός παίκτη που θα έπρεπε να θεωρείται κεφάλαιο για τον Παναθηναϊκό, τον Φακούντο Πελίστρι. Ο Παπαδημητρίου ανέφερε για τον Ουρουγουανό πως όντως είναι μια σοβαρή επένδυση για την ομάδα, αλλά πως δεν ήταν λάθος η απόκτησή του μαζί με τον Τετέ, γιατί ποδοσφαιρικά και ηλικιακά δεν έχει κατασταλάξει ακόμα στον τρόπο παιχνιδιού και στα χαρακτηριστικά του. Ένα παιδί 23 χρονών, με παραστάσεις από Premier League, από Λα Λίγκα, με καμιά 30αρια διεθνείς συμμετοχές, δεν έχει κατασταλάξει ακόμα σε θέση και σε τρόπο παιχνιδιού, την ώρα που μόνο φέτος αγωνίστηκε σε διαφορετική θέση. Καταλαβαίνουμε από αυτό, πως η νοοτροπία του παίκτη-ταλέντο στην Ελλάδα μέχρι τα 25-26, καλά κρατεί. 

Συμπερασματικά, απαντήσεις ξεκάθαρες δεν πήραμε σε πολλά φλέγοντα ζητήματα. Κι ούτε έχουμε κάποια εμπεριστατωμένη άποψη, σχετικά με τα εχέγγυα υπό τα οποία αυτός ο άνθρωπος «τρέχει» το ποδοσφαιρικό τμήμα του Παναθηναϊκού. Και μάλιστα με πρότερη εμπειρία, κατά την οποία βρήκε 2-3 εξελίξιμους προπονητές για τα ελληνικά δεδομένα, λίγους παίκτες αναλόγως, αλλά ως εκεί. Στη δε ΑΕΚ βρέθηκε για μια διετία, ως υπεύθυνος των ακαδημιών, και φαντάζομαι θυμάστε πόσους πολλούς παίκτες έχει βγάλει απ' την ακαδημία της η ΑΕΚ αυτά τα χρόνια. 

Το μόνο σίγουρο, από την πλευρά που το βλέπω εγώ, είναι πως δεν υπάρχουν ποδοσφαιρικές βάσεις, δεν ακολουθείται καμία ποδοσφαιρική λογική, πέρα από μια χαμηλοτάτου επιπέδου, του τύπου ''ε θα έχουμε δυο αριστερά μπακ, δυο δεξιά, τέσσερα στόπερ''. Το άλλο σίγουρο, είναι πως κατανοείς ξεκάθαρα απ' τη συνέντευξη ότι τυγχάνει τυφλής εμπιστοσύνης του προέδρου. Και ένα τελευταίο σίγουρο, είναι πως με τέτοιους ανθρώπους, μόνο μπροστά δεν θα πάει ο Παναθηναϊκός.