Αθλητές - Μεροκαματιάρηδες, σημειώσατε 1

Με αφορμή τις δηλώσεις του βοηθού προπονητή του μπασκετικού Ολυμπιακού, Γιώργου Μποζίκα, δυστυχώς θα πιάσουμε ένα θέμα βαρύ που δε χωρά παρερμηνείες, αυτό της ψυχικής υγείας.

Σε δηλώσεις που έκανε σε κανάλι στο YouTube, ο βοηθός προπονητή του Ολυμπιακού ανέφερε πως οι άνθρωποι του μεροκάματου δεν έχουν περισσότερο άγχος από τους επαγγελματίες αθλητές. Μια δήλωση, αν μη τι άλλο «βαριά» και ίσως εκτός πραγματικότητας. Για την ακρίβεια, ο άνθρωπος είπε: «Για να ξεκινήσουμε, δεν είμαι καθόλου της άποψης αυτής, ότι οι άνθρωποι που δουλεύουν για να επιβιώσουν έχουν περισσότερο άγχος από αθλητές που βγάζουν εκατομμύρια. Σαφώς κι η ευθύνη που κουβαλάει ένας αθλητής στην πλάτη είναι πέρα απ' το φυσιολογικό, τα πράγματα που διακυβεύονται στο αθλητισμό είναι πολύ σημαντικά. Δηλαδή, η επένδυση που έχει γίνει, από τα χέρια και το μυαλό των αθλητών περνούν πράγματα που είναι δύσκολο να διαχειριστούν».

Νομίζω στην παραπάνω δήλωση, δε χωρούν παρερμηνείες. Οι αθλητές, λόγω των χρημάτων που παίζονται στις πλάτες τους, έχουν τεράστια πίεση, μιας και ο αθλητισμός είναι πολύ σημαντικός. Από την άλλη, το μεροκάματο είναι δυσανάλογα σημαντικό. Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω ακριβώς και πως να ξεκινήσω να αναλύσω μια τόσο προβληματική άποψη, η οποία προέρχεται από έναν άνθρωπο που η αλήθεια είναι έχει κάνει ουκ ολίγες άστοχες δηλώσεις και στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι (πχ είχε δηλώσει ζωντανά πως ο Μιλουτίνοφ είναι απών και παίρνει όλο το βάρος ο Φαλ, ότι ο Μενσά ήταν καλή μεταγραφή κλπ). Αλλά έστω να δοκιμάσουμε.

Να ξεκινήσουμε από το ότι οι αθλητές, μπορούν να έχουν και έχουν άγχος. Ειδικά στον επαγγελματικό αθλητισμό, με τα λεφτά που υπάρχουν, πολλοί ζουν σε «φούσκες», οι οποίες μόλις σπάσουν τους δίνουν να καταλάβουν πόσο σκληρός είναι πράγματι ο κόσμος. Πλην αυτού, σε μια χώρα όπως η δική μας, που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ δημιουργούν εντυπώσεις, σίγουρα η πίεση μπορεί να πολλαπλασιαστεί.

Μέσα σε αυτά, να συνυπολογιστεί και το γεγονός πως η ισχυρή πλειοψηφία των αθλητών, δεν προέρχεται από περιβάλλοντα που τους «προσέχουν». Μπορεί να μην τυγχάνουν στήριξης από την οικογένειά τους, μπορεί να μην έχουν πάρει καν απολυτήριο λυκείου (ή να έχουν λάβει ένα, εικονικά), μπορεί να τους εκμεταλλεύονται επιτήδειοι για τα λεφτά τους. Όλα αυτά είναι ισχυρές παγίδες στις οποίες μπορούν να πέσουν αθλητές, ειδικά υψηλού επιπέδου, και σίγουρα δε γίνεται να μην έχουν άγχος.

Πάμε όμως τώρα και στην άλλη πλευρά. Ένας άνθρωπος στο μεροκάματο, σε μια συμβατική δουλειά με τα υπάρχοντα δεδομένα, να παίρνει πόσα; 900 ευρώ; 1000 ευρώ; 1100; Και θεωρούνται και υψηλόμισθοι. Με δυο τέτοιους μισθούς λοιπόν, υποχρεούσαι να πληρώσεις ενοίκια, γραμμάτια, τις ανάγκες των παιδιών σου. Κι αν χάσεις τη δουλειά σου; Φτου κι απ' την αρχή, την ώρα που δε βρίσκεσαι σε μια φούσκα, αλλά στην πραγματική ζωή, που είναι σκληρή και άδικη, και στην Ελλάδα ο πήχης δυσκολίας ακόμα υψηλότερος.

Και φυσικά, δε μιλάμε σε αυτό μονάχα για νέους ανθρώπους, ούτε για ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας. Μιλάμε για ενήλικες, με πτυχία, με μεταπτυχιακά, με προδιαγραφές υψηλού επιπέδου και μυαλά ξυράφια. Που έχουν σπαταλήσει εκατοντάδες ώρες σε μελέτη, σε τρέξιμο, σε υποχρεώσεις, κι αυτό για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Και το «ευχαριστώ» της χώρα μας, είναι η ανεργία, ο μισθός με τον οποίο ζορίζεσαι να καλύψεις τα βασικά.

Σε όλα αυτά επομένως, ο καλαθοσφαιριστής, ο ποδοσφαιριστής, ο αθλητής γενικότερα, έχει περισσότερη πίεση; Τέτοιες δηλώσεις είναι επικίνδυνες για τη κοινή γνώμη, και δείχνουν ότι προφανώς όχι μονάχα οι παίκτες, αλλά και τα τεχνικά επιτελεία ζουν σε «φούσκες». Και σε κάποιους, εδώ που τα λέμε, ίσως αξίζει να τους τις «σκάσεις». Γιατί το να ζυγίζεις και να συγκρίνεις τέτοια θέματα, πόσο μάλλον ψυχικής υγείας και ποιότητας ζωής, μόνο ως «μικροψυχία» εκλαμβάνεται.

Υ.Γ. Αυτό το βίντεο, όχι από κάποιον τυχαίο αλλά από τον θρύλο του παγκόσμιου μπάσκετ, Σακίλ Ο' Νιλ, νομίζω αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματική πίεση. Από έναν άνθρωπο που έχει προσφέρει στον παγκόσμιο αθλητισμό, τέτοιες τοποθετήσεις πρέπει να γίνονται μαθήματα, να προβάλλονται σε νέα παιδιά, για να αντιληφθούν τι «δώρο» μπορεί να είναι ο πρωταθλητισμός και ο αθλητισμός σε υψηλό επίπεδο. Κι όχι οι δηλώσεις του κυρίου Μποζίκα.